झाडांच्या मनात जाऊ

निसर्गातील चैतन्य

नलेश पाटील यांची ही कविता निसर्ग व मानवी भावना यांच्यातील एकात्मतेचे सुंदर प्रकटीकरण आहे. झाडांच्या मनात गेल्यावर पानांच्या हिरव्या रंगाचे विचार व पोपटी स्पंदने ऐकू येतात. कोकिळ गातो तेव्हा जणू जगातील सर्व अत्तरांचे थेंब हवेत पसरतात आणि प्राजक्ताची कळी उमलताना कोमल गाणे जन्माला येते.

फुलपाखरे म्हणजे दाराला लावलेले भिरभिरणारे रंगीबेरंगी तोरण होय. कवी विस्तीर्ण आकाशात झोकून देऊन सूर्य-उन्हाशी खेळू इच्छितो. उन्हामुळे पडणारी झाडांची नक्षीदार सावली पाहणे हा अद्भुत अनुभव आहे.

ईश्वराकडे शुद्ध निसर्गाची मागणी

कवितेच्या शेवटी कवी ईश्वराला प्रार्थना करतो, 'मला अशा रानात नेऊन ठेव जिथे मानवी स्वार्थ, लोभ व क्रूर स्पर्श नसेल; जिथे फक्त रंगीबेरंगी फुले व मुक्त फुलपाखरे असतील. मी तिथे सुंदर झाड बनेन आणि हिरवे बाहू पसरून सर्वांचे स्वागत करीन.' ही कविता कृत्रिमतेवर मात करून निसर्गाच्या निस्वार्थ जगात जगण्याची प्रेरणा देते.