दंतकथा
by वसंत सबनीस
Rapid Learn 2-Minute Revision
Perfect for last-minute revision
2-Minute Revision Video
Video coming soon
- दातांचे स्वरूप: दात हा शरीरातील एकमेव निर्दयी, उपद्रवी अवयव असल्याचे लेखक विनोदाने म्हणतात.
- साक्षात्कार: दात दुखताच लेखकाला 'परमेश्वर' व 'पंचमहाभूते' यांचा साक्षात्कार होतो.
- शेजाऱ्यांचे सल्ले: लवंग धरणे, काढा पिणे असे घरगुती सल्ले शेजारी देतात, पण स्वतःचा दात कधीच दुखला नाही असा आव आणतात.
- डॉक्टरांचा पराक्रम: शेवटी दंतवैद्य लीलया दात उपटून हातावर ठेवतो व लेखकाला शांतता लाभते.
Detailed Summary
Detailed Summary Video
Video coming soon
दातदुखीचा भयानक अनुभव
वसंत सबनीस यांचा हा पाठ मराठी विनोदी साहित्याचा उत्कृष्ट नमुना आहे. दात हा सर्वात शेवटी येणारा व आधी निकामी होणारा अवयव; येताना ताप आणतो, जाताना वेदना देतो. जोपर्यंत दात दुखला नव्हता तोपर्यंत लेखक जगातील दुःखांना अतिशयोक्ती मानत होते.
एका रात्री डाव्या बाजूचा दात ठणकू लागताच त्यांना खरी वेदना कळली आणि जगात परमेश्वर आहे व शरीराचा नाश पंचमहाभूतांत होणार आहे याचा साक्षात्कार झाला.
शेजाऱ्यांचे सल्ले व सुटका
दातदुखीची बातमी लपत नाही; शेजारी 'परशा' ऐटीत सल्ले देतो, कोणी लवंग, कोणी आले, कोणी गरम पाण्याच्या गुळण्या. पण प्रत्येकाचा दात कधी ना कधी दुखलेला असूनही लोक जणू दात न दुखता जन्माला आल्यासारखे वागतात.
असह्य वेदनेने लेखक दंतवैद्याकडे धाव घेतात. डॉक्टर शांतपणे हिरडीत सुई खुपसतात व चिमट्याने दात मुळापासून उपटतात. दात हातात घेतल्यावर लेखक रागाने पाहतात व फी देऊन शांत मनाने घरी येतात.